به نظر من خونه هر جایی میتونه باشه، میتونه بالای یه ساختمون بلند باشه، میتونه تو یه کوچهٔ قدیمی که زیر یه بازارچهست باشه، میتونه بزرگ یا میتونه کوچیک باشه، میتونه برای هر کس مفهومی داشته باشه، یا هر رنگی داشته باشه، میتونه به رنگ آجر، یا به رنگ شیشه و سنگ باشه، میتونه رنگ قرمز یا به رنگ…. ولی من، یعنی بهتر بگم ما، معتقدیم خونه هر چی که باشه باید سبز باشه، بلـــه سبز و همیشه سبز…
(خسرو شکیبایی – تیتراژ آغازین سریال خانهٔ سبز)
فردریک کبیر، که از سال ۱۷۴۰ تا ۱۷۸۶ بر کشور آلمان حکومت میکرد معتقد به آزادی اندیشه بود و رشد فکری مردم را در گرو آن میدانست. او یک روز سوار بر اسب با همراهانش از یکی از خیابانهای برلین میگذشت، گروهی از مخالفان اعلامیه تند و تیزی علیه او بر دیوار چسبانده بودند. فردریک آن را به دقت خواند و گفت: «بی انصافها چقدر اعلامیه را بالا چسباندهاند، ما که سوار اسب هستیم آن را به راحتی خواندیم ولی افراد پیاده برای خواندنش به زحمت میافتند. آن را بکنید و پایینتر بچسبانید تا راحت تر خوانده شود».
یکی از همراهان با حیرت گفت: «اما این اعلامیه بر ضد شما و اساس امپراتوری است». فردریک با خنده پاسخ داد: «اگر حکومت ما واقعا به مردم ظلم کرده و آنقدر بی ثبات است که با یک اعلامیه چند خطی ساقط شود، همان بهتر که زودتر برود و حکومت بهتری جای آن را بگیرد، اما اگر حکومت ما بر اساس قانون و نیکخواهی و عدالت اجتماعی و آزادی بیان و قلم است، مسلم بدانید آنقدر ثبات و استحکام دارد که با یک اعلامیه از پا نیفتد.»
منبع {استفاده تحت مجوز Creative Commons Attribution/Share-Alike آزاد است }
اگر شهروندان شما جریان اطلاعاتی خوبی را دریافت نکنند، نمیتوانید یک دموکراسی کارا داشته باشید.
You can’t have a functioning democracy, if citizens don’t get a good flow of information.
اما اینکه جریان اطلاعاتی خوب یعنی چه، سوالیست که برای دانستن پاسخش از شما دعوت میکنم این کنفرانس تد را ببینید:
آزادی انسانی را تا آنجا حرمت نهیم، که مخالف را و حتی دشمن فکری خویش را، به خاطر تقدس آزادی، تحمل کنیم، و تنها به خاطر اینکه میتوانیم، او را از آزادی تجلی اندیشه خویش و انتخاب خویش، با زور باز نداریم، و به نام مقدسترین اصول، مقدسترین اصل را، که آزادی رشد انسان از طریق تنوع اندیشهها و تنوع انتخابها و آزادی خلق و آزادی تفکر و تحقیق و انتخاب است، با روشهای پلیسی و فاشیستی پایمال نکنیم. زیرا، هنگامی که «دیکتاتوری» غالب است، احتمال اینکه عدالتی در جریان باشد، باوری فریبنده و خطرناک است. و هنگامی که «سرمایه داری» حاکم است ، ایمان به دموکراسی و آزادی انسان، یک سادهلوحی است و اگر به تکامل نوع انسان اعتقاد داریم، کمترین خدشه به آزادی فکری آدمی و کمترین بیتابی در برابر تحمل تنوع اندیشهها و ابتکارها یک فاجعه است.
دکتر علی شریعتی، مجموعه آثار ۲ / خودسازی انقلابی / ص ۱۴۸
(منبع)
